سه تار من

نالد به حال زار من امشب سه‌تار من		این مایه‌ی تسلی شب‌های تار من
ای دل ز دوستان وفادار روزگار		جز ساز من نبود کسی سازگار من
در گوشه‌ی غمی که فراموش عالمی است		من غمگسار سازم و او غمگسار من
اشک است جویبار من و ناله‌ی سه‌تار		شب تا سحر ترانه‌ی این جویبار من
چون نشترم به دیده خلد نوشخند ماه		یادش به خیر، خنجر مژگان یار من
رفت و به اختران سرشکم سپرد جای		ماهی که آسمان بربود از کنار من
آخر قرار زلف تو با ما چنین نبود		ای مایه‌ی قرار دل بیقرار من
در حسرت تو میرم و دانم تو بی‌وفا		روزی وفا کنی که نیاید به کار من
از چشم خود سیاه دلی وام میکنی		خواهی مگر گرو بری از روزگار من
اختر بخفت و شمع فرومرد و همچنان		بیدار بود دیده‌ی شب‌زنده‌دار من
من شاهباز عرشم و مسکین تذرو خاک		بختش بلند نیست که باشد شکار من
یک عمر در شرار محبت گداختم		تا صیرفی عشق چه سنجد عیار من
من شهریار ملک سخن بودم و نبود		جز گوهر سرشک در این شهریار من