دل درویش نوازت

ای چشم خمارین، تو و افسانه‌ی نازت		وی زلف کمندین من و شبهای درازت
شبها منم و چشمک محزون ثریا		با اشک غم و زمزمه‌ی راز و نیازت
بازآمدی ای شمع که با جمع نسازی		بنشین و به پروانه بده سوز و گدازت
گنجینه‌ی رازی است به هر مویت و زان موی		هر چنبره ماری است به گنجینه رازت
در خویش زنیم آتش و خلقی به سرآریم		باشد که ببینیم بدین شعبده بازت
صد دشت و دمن صاف و تراز آمد و یک بار		ای جاده‌ی انصاف ندیدیم ترازت
شهری به تو یار است و غریب این همه محروم		ای شاه به نازم دل درویش نوازت