ساز عبادی

تا کی چو باد سربدوانی به وادیم		ای کعبه‌ی مراد ببین نامرادیم
دلتنگ شامگاه و به چشم ستاره بار		گویی چراغ کوکبه بامدادیم
چون لاله‌ام ز شعله‌ی عشق تو یادگار		داغ ندامتی است که بر دل نهادیم
مرغ بهشت بودم و افتادمت به دام		اما تو طفل بودی و از دست دادیم
چون طفل اشک پرده‌دری شیوه‌ی تو بود		پنهان نمی‌کنم که ز چشم اوفتادیم
فرزند سرفراز خدا را چه عیب داشت		ای مادر فلک که سیه بخت زادیم
بی تار طره‌های تو مرهم گذار دل		با زخمه‌ی صبا و سه تار عبادیم
در کوهسار عشق و وفا آبشار غم		خواند به اشک شوقم و گلبانک شادیم
شب بود و عشق و وادی هجران و شهریار		ماهی نتافت تا شود از مهر هادیم