ستاره‌ی صبح

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد		سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد
عروس خاوری از پرده برنیامده چرخ		همه جواهر انجم به پای او ریزد
بجز زمرد رخشنده‌ی ستاره‌ی صبح		که طوق سازد و بر طاق نصرت آویزد
شب فراق چه پرویزنی بود گردون		که ماهتاب بجز گرد غم نمی‌بیزد
به جان شکوفه‌ی صبح وصال را نازم		که غنچه‌ی دل ازو بشکفد به نام ایزد
متاع دلبری و حال دل سپردن نیست		وگرنه پیر از عاشقی نپرهیزد
تو شهریار به بخت و نصیب شو تسلیم		که مرد راه به بخت و نصیب نستیزد