روزه شکن

تا دهن بسته‌ام از نوش لبان میبرم آزار		من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار
تا بهار است دری از قفس من نگشاید		وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار
هرگز این دور گل و لاله نمی‌خواستم از بخت		که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار
هر دم از سینه‌ی این خاک دلی زار بنالد		که گلی بودم و بازیچه‌ی گلچین دل آزار
گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرم		که به یک خنده‌ی طفلانه چه بود آنهمه آزار
چشم نرگس نگرانست ولی داغ شقایق		چشم خونین شفق بیند و ابر مه آزار
ابر از آن بر سر گلهای چمن‌زار بگرید		که خزان بیند و آشفتن گلهای چمن‌زار
شهریارست و همین شیوه‌ی شیدایی بلبل		بگذارید بگرید بهوای گل خود زار